Historia buddyjskich tybetańskich flag modlitewnych zaczyna się ok. 10.000 lat temu jeszcze w przedbuddyjskim Tybecie.

W owym czasie uzdrowiciele tradycji Bon używali odpowiednio uporządkowanych kolorowy skrawków materiału do przywracania witalności swoim pacjentom. Choć wczesne „flagi” z reguły nie były pokryte żadnym pismem, o tyle nanoszono na nie pojedyncze symbole mocy oraz posługiwano się nimi przy pomocy mentalnych formuł magicznych. Należy zaznaczyć, że samo słowo Bonpo oznacza „tego co recytuje magiczne formuły”.

Przez tysiąclecia kolory flag oraz ich porządek nie uległ zmianie. Symbolizują one żywioły, które budują nasze ciało, i których harmonia jest niezbędnym warunkiem zdrowia cielesnego, emocjonalnego, mentalnego i duchowego. Zaleca się otoczenie chorego sznurem flag modlitewnych w celu przyśpieszenia jego rekonwalescencji.

Ich kolory symbolizują:
Żółty – ziemię
Zielony – wodę
Czerwony – ogień
Biały – powietrze, wiatr, chmury
Niebieski - przestrzeń
Flagi z reguły łączą punkty położone na różnej wysokości, przy czym zawsze wznoszą się od żółtej do niebieskiej.

Do XV w. na flagi nanoszono ręcznie mantry (pojedyncze sylaby lub ich zespoły, które przenoszą ukierunkowaną energię), fragmenty sutr (przekazy Buddy) oraz modlitwy. Podobnie jak przypadku kadzideł, przekaz energetyczny flag był ustalany przez mistrzów duchowych o najwyższym stopniu wtajemniczenia, a następnie graficzne wzorce były kopiowane z wielkim pietyzmem przez utalentowanych rzemieślników.

Od XV w. do nanoszenia grafiki na sukno wykorzystuje się lustrzanie rzeźbione bloki drewna zanurzane uprzednio w naturalnych farbach mineralnych. Do dziś dnia jest to podstawowa technika wytwarzania flag modlitewnych w Nepalu i Bhutanie oraz Północnych Indiach. Na skutek chińskiej okupacji Tybetu wiele drewnianych matryc uległo bezpowrotnie zniszczeniu. Większość z nich została spalona w trakcie rewolucji kulturalnej Mao.

Horyzontalne flagi modlitewne zwane są lung-ta. W języku tybetańskim oznacza to „energię powietrznego konia”, jest on najbardziej rozpowszechnionym symbolem nanoszonym na flagi, reprezentuje sprzyjanie fortuny, liczne możliwości i okazje. Jeśli czyjeś lung-ta jest obfite, wtedy może on przebierać w morzu nadarzających się sytuacji. Powieszenie flagi jest jednym z najlepszych sposobów podniesienia lung-ta danej osoby.

Częstym elementem flag są również cztery legendarne zwierzęta (garuda, tygrys, puma i smok). Reprezentują one aspekty osobowości, które należy rozwinąć w drodze do oświecenia, są to: świadomość, szerokie spojrzenie, pewność, radość, skromność oraz moc.

Często błędnie się interpretuje jakoby flagi modlitewne zanosiły prośby do Boga/Bogów. Ich główną funkcją jest uświęcenie przestrzeni, w której zostają umieszczone. Wiatr przy każdym dotknięciu flag zostaje oczyszczony i naenergetyzowany wibracjami mantr oraz inwokacji. Błogosławieństwo to jest przekazywane każdemu jestestwu na danym obszarze, a w konsekwencji całemu Światu – podobnie jak spadająca kropla deszczu przenika wszystkie oceany.
Z czasem flagi ulegają wystrzępieniu, płowieją. Nieustanie są zawieszane nowe zastępujące starą formę, która musi odejść . Koło życia toczy się nieprzerwanie.

Zgodnie z tradycją flagi najlepiej wznieść w słoneczny poranek w najwyższym punkcie przestrzeni, którą zamieszkujemy lub którą chcemy uświęcić. Pamiętajmy by czynić to dla dobra wszystkich istot żywych, a nie tylko dla naszego własnego. Praktyka ta jest przydatna dla uwolnienia się z więzienia własnego ego.

Flagi te są nośnikiem Boskiej energii, traktujmy je z należnym szacunkiem, zużyte proszę nie wyrzucać tylko spalić – tak by ich moc przeniknęła całe Stworzenie.